இளையராஜாவும் ரஹ்மானும் , சில பகிர்வுகள்..!

இளையராஜா ரஹ்மான் குறித்து எனக்கும் நண்பர்களுக்கும் அடிக்கடி விவாதம் நிகழ்வதுண்டு. எங்கே யுவன் , ஹாரிஸ் ஜெயராஜ், எல்லாம் இல்லையா என்றால் இன்னும் அவர்கள் தனித்த பாணியை உருவாக்காதது காரணமாக இருக்கலாம். மேலும் இருவருமே சிறந்த "Copy Cats" என்பதால் கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்வதில்லை. முதலில் நாம் சில விஷயங்களை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். ரஹ்மானின் இசையின் தரம் ராஜாவை விட உயர்ந்தது என்பவர்களுக்கு என் பதில்,K.V.மகாதேவனை விட M.S.V. இசையின் தரம் உயர்ந்ததாக இருந்திருக்கலாம், M.S.V யை விட ராஜாவின் இசையின் தரம் உயர்ந்ததாகத் தெரியலாம்.

ஏனெனில் இசையின் தரம் என்பது அந்தந்த கால கட்டங்களில் இருந்த ஒலிப்பதிவு தொழில்நுட்பம் சார்ந்ததே அன்றி இசையமைப்பாளரின் திறமை இன்மை காரணம் அன்று.கண்டிப்பாக ரஹ்மான் ஒரு மிகத்திறமை வாய்ந்த இசையமைப்பாளர் என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை. ஆஸ்காரை வசப் படுத்திய இந்தியன் என்பதில் நானும் பெருமை அடைகிறேன்.அதற்காக அவர் கடந்துவந்த பாதை என்பது குண்டும் குழியுமான ரோடு எனக் கொண்டால் இளையராஜா கடந்த பாதை முட்களாலான மண்பாதை எனக் கொள்ளலாம். முகேஷ், கிஷோர், லதாமங்கேஷ்கர் பிடியிலிருந்த தமிழ் மக்களின் ரசனையைத் தமிழின் பால் திருப்பிய மிகப்பெரும் பணி ராஜாவினுடையது என்பது மறுக்க முடியாதது.

இன்றைய சூழ்நிலையில் சாரு நிவேதிதா போன்றவர்கள் இளையராஜாவை முற்றிலும் நிராகரிக்கலாம். அவர்களுக்கெல்லாம் தமிழ் இசை உலக இசை போல இல்லை என்பது மிகப் பெரும் வாதம்.

எதற்காக தமிழ் இசை உலக இசை போல இருக்க வேண்டும் என்பது என் எண்ணம்? இன்று உலக இசையில் மிகப் பெரிய ஜாம்பவான்கள் அவர்களுக்குச் சொந்தமான மண்ணின் இசையையே உருவாக்கினர்.உலகளாவிய சூழலில் மேற்கத்திய பண்பாட்டு ஆதிக்கம் அதிகமான காரணத்தால் அவர்களுடைய இசை பல நாடுகளிலும் கேட்கப்பட்டு உலக இசை என்ற பொதுப் பெயர் உருவாயிற்று.அதனால் நாம் உலக இசையைப் படைக்கத் தேவையில்லை.மாற்றாக நமது இசையை உலகுக்குப் பரப்பும் முயற்சிகளை எடுப்போம்.

80 களுக்கு முன் "Stereo sound effects" தமிழில் பயன்பாட்டுக்கு வராத காலங்களில் குரலுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டு பாடல்கள் வந்தன.குழல் ஸ்பீக்கர்கள் மட்டுமே இருந்த காலத்தில் அவ்வகைப் பாடல்களே நன்றாக ஒலிக்கும். 2 in 1 எனப்படும் "Tape Recorder" கள் வரத்தொடங்கிய காலம்தான் இளையராஜா கோலோச்சிய தமிழ்த்திரை இசையின் பொற்காலம்.எனினும் அந்த காலகட்டங்களிலேயே மிகச்சிறந்த துல்லியமான இசையை அவர் அளித்திருக்கிறார் என்பது என் எண்ணம்.1982 இல் வெளிவந்த "நினைவெல்லாம் நித்யா" திரைப்பட பாடல்களில் அவ்வளவு இனிமை நிறைந்திருக்கிறது.இன்றளவும் திகட்டாத பாடல்கள்.படங்களைப் பட்டியலிடத் தொடங்கினால் 500 க்கும் மேற்பட்ட படங்களைக் கூறவேண்டியிருக்கும்.இந்தியாவிலேயே முதல் முறையாக கணிப்பொறி உதவியுடன் இசை அமைத்ததும் அவர்தான்.விக்ரம் படத்திற்காக.
இளையராஜாவின் உச்சக் காலங்களில் சில இசையமைப்பாளர்கள் இருந்தார்கள்.சந்திர போஸ் ,சங்கர் கணேஷ் போன்றோர். அவர்களால் ஒருவழியாக பாடல்களுக்கு மெட்டமைக்க முடிந்ததே ஒழிய பாடலின் முன் வரும் இசையையும்(Preludes), பல்லவிக்கு சரணத்திற்கும் உள்ள இடைவெளியை (interludes) நிரப்பும் இசையையும் சரிவர இனிமையாகத் தர முடிந்ததில்லை.உதாரணம் வேண்டுமானால் சந்திர போஸ் இசையமைத்த மனிதன் திரைப்படப் பாடல்களையும் சண்டைக்காட்சிகளையும் பாருங்கள். அக்கால தூர்தர்ஷன் நாடகங்களில் வரும் இசையைவிட கொஞ்சமே மேம்பட்டு இருக்கும் அவை.

இன்றளவும் நாம் உபயோகிக்கும் மொபைலில் ரிங் டோன்களாக எத்தனை இளையராஜா பாடல்களில் வரும் இசையை உபயோகிக்கின்றோம்? நமது மண்ணின் இசையான தெம்மாங்குதான் அவர் படைத்த அல்லது மேம்படுத்தி வழங்கிய இசை.அதுதான் அவரது தனித்தன்மை.பாடறியேன் படிப்பறியேன் பள்ளிக்கூடம் நானறியேன் என்பது தெம்மாங்குப்பாடல்.சிந்து பைரவி வந்திருக்காவிட்டால் நமக்கெல்லாம் எப்படி அந்தப்பாடலைப் பற்றி தெரிந்திருக்கும்? "கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ" படத்தில் மனோரமா அந்தப் பாடலை நாட்டுப்புற வடிவில் பாடிக்காட்டுவார்.அதே பாடலை சாஸ்திரிய சங்கீதத்துடன் மிக நுண்ணிய புள்ளி ஒன்றில் மரி மரி நின்னே என்று இணைத்திருப்பரே ராஜா,அதுதான் அவருடைய ஞானத்தின் சான்று.

இன்னும் கூறவேண்டுமானால் பாடல்வரிகளை ஒருநாளும் சிதைத்ததில்லை. அவரும் தாய்மொழி தமிழல்லாத எத்தனையோ பாடகர்களை தமிழுலகுக்குத் தந்திருக்கிறார். மனோ,ஜென்சி ,ஸ்வர்ணலதா என்று பட்டியல் இன்னும் நீளும்.புதிய பாடகர்களுக்கு வாய்ப்பு தருவதில்லை என்று அவரைக் குறைகூறுவோர் அந்தப் பாடகர்கள் குறையில்லாமல் பாடியிருந்தால் ராஜா ஒத்துக் கொண்டிருப்பார் என்பதை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் .

ராஜாவின் இசையில் "Synthesizer" ஆதிக்கம் அதிகம் இல்லாமல் பார்த்துக் கொண்டார்.அவர் காலத்தில் அவ்வளவு உபயோகிக்கப்படவில்லை.எனினும் அவருடைய பின்னாளைய பாடல்களிலும் பாடல் வரிகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து பாடல் வரிகள் சிதையாமல் பார்த்துக் கொண்டார்.

அவர் உலக இசை படைக்கவில்லையே என்று நாம் குறைகூறுவதோ அல்லது வருந்துவதோ தேவை இல்லாத ஒன்று. வெளிநாட்டு இசையை ரசிப்போம் ஆனால் நம் மண்ணின் இசை தாழ்ந்தது என்றும் உலக இசைதான் உயர்ந்தது என்றும் கூறுவது முட்டாள் செயல்.
ராஜா உலக இசையை அறியாதவரில்லை.மேற்கத்திய சாஸ்த்ரிய இசையை நன்கு கற்றுத்தேர்ந்ததோடல்லாமல் அதனை நம் சூழலுக்கு ஏற்றவகையில் இணைத்து அசலான பாடல்களை வழங்கியிருக்கிறார்.நல்ல தெம்மாங்கு மெட்டினில் கிடாரையும் பியானோவையும் ஹிந்துஸ்தானி இசைக் கருவியான ஷெனாய் யையும் கூட உறுத்தாமல் இணைத்திருப்பார்.சில உதாரணங்கள் "சின்ன மணிக் குயிலே " அம்மன் கோவில் கிழக்காலே, "கண்ணம்மா காதலென்னும் கவிதை சொல்லடி " வண்ண வண்ண பூக்கள் , பட்டியல் இப்படியாக நீளும்.
ராஜா படைத்தது அசலான நம் மண்ணின் இசை.அவர் நமக்காக ஒரு இசைப் பண்பாட்டை உருவாக்கி அளித்திருக்கிறார்.

கொஞ்சம் ரஹ்மானின் பக்கம் வருவோம்.ரஹ்மானின் பெரிய பலம் தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சி. "Woofer" களும் நவீன ஸ்பீக்கர்களும் இல்லாமல் அவரது இசையை ரசிக்க முடியாது.கோவில் திருவிழா குழாய் ஸ்பீக்கரில் ரஹ்மானின் "கொஞ்சம் நிலவு கொஞ்சம் நெருப்பு பாடல்" கேட்டால் எவ்வளவு கொடூரமாக இருக்கும்? குழாய் ஸ்பீக்கர் குக்கிராமங்களில் கூட வழக்கொழிந்து போனதால் பிரச்சனை இல்லை.பாடல் மெட்டு எவ்வளவு இனிமையாக இருந்தாலும் வரிகள் காதில் விழாவண்ணம் இசை அதனை அமுக்கிச் செல்கிறது. மற்றும் அவர் நம் மண்ணுக்கென உரிய விஷயங்களை குறைவாகவே இசைப் படுத்தியிருக்கிறார்.கண்டிப்பாக மிகவும் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது.படம் வெளியான சில வாரங்கள் மாதங்கள் அவற்றை ரசிக்க முடிகிறது.அப்புறம் எப்பொழுதாவதுதான் திரும்பவும் கேட்கத்தோன்றுகிறது. இது முழுக்க முழுக்க என் எண்ணமே.பாடல்வரிகளை பாடுபவர் தின்றுவிட்டாலும் அவருக்குப் பிரச்சனை இல்லை.ஆனாலும் மிகச்சிறந்த பாடல்களை தன் தொடக்க காலங்களில் வழங்கியிருக்கிறார். டூயட்,ரோஜா,ரிதம்,என் சுவாசக் காற்றே, என்று பல படங்களை குறிப்பிடலாம்.

இப்போது ஒரு விஷயத்தை நாம் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும்.ரஹ்மான் ஆண்டுக்கு 2 அல்லது 3 படங்களே இசையமைப்பார்.ராஜாவோ 80 களில் தொடங்கி 90 களின் பாதிவரையில் ஆண்டுக்கு 20 படங்களுக்கு குறையாமல் இசையமைத்திருக்கிறார்.ஒவ்வொரு படத்திலும் குறைந்தது 3 பாடல்களாவது பெரும் வரவேற்பைப் பெற்ற வெற்றிப் பாடல்கள்.இல்லாவிடில் எல்லாப் பாடல்களும் மிகப்பெரும் வெற்றி பெற்றவை.ஏழைத் தயாரிப்பாளர்களின் கமலஹாசன் என்று அழைக்கப் பட்ட மோகனின் வெற்றிக்கு இளையராஜா 75 சதவிகிதம் காரணம் என்றால் மிகையில்லை.இன்றைக்கு தொலைக்காட்சி நிகழ்சிகளில் எல்லா பாடல் போட்டிகளிலும் ராஜாவின் பாடல்களே அதிகம் பாடப் படுகிறது.

ரஹ்மான் ஆஸ்கார் விருது பெற்றது தேர்ந்த விளம்பர வியாபர யுக்திகளினால் அந்த திரைப்படம் உலக அரங்கில் வைக்கப்பட்டதன் மூலமாகத்தான். ஜெய்ஹோ பாடலைவிட அவருடைய மற்ற எத்தனையோ துள்ளிசைப் பாடல்கள் தமிழிலும் ஹிந்தியிலும் எவ்வளவு சிறப்பாக உள்ளன என்று எண்ணிப் பார்க்கவேண்டும்.இளையராஜா உலக இசையின் சாற்றினை இந்திய இசையில் கலந்தார்.ரஹ்மானோ உலக இசையை (மேற்கத்திய இசையை) மறு ஆக்கம் செய்கிறார். "Originality" என்பது ராஜவிடமே அதிகமாக இருக்கிறது.தற்போது அவர் குறைவாகவே இசையமைக்கிறார் என்றாலும் சற்றே தேக்க நிலை அடைந்துவிட்டார் போலுள்ளது. எனினும் அவ்வப்போது விருமாண்டி படப் பாடல்கள் போல ஆளை அசத்துவதும் உண்டு.ரஹ்மான் மிகவும் சுருங்கி ஒரு "Template" ஏற்படுத்திக் கொண்டுவிட்டார் எனத் தோன்றுகிறது.ராவணன் பாடல்கள் கேட்டதில் உசுரே போகுதே தவிர மற்ற ஒன்றும் தேறவில்லை."கெடாக் கெடாக் கறி அடுப்புல கெடக்கு" மிக மிகச் சாதாரணம்.

நாம் விரும்புவது நம் மண்ணின் இசை அதன் பாரம்பரியம் கெடாமல் நம்மை மகிழ்விக்க வேண்டும் என்பதே.இளையராஜா அதைத் தொடங்கி செவ்வனே செய்து நம்மை மகிழ்வித்து ஓய்விலுள்ளார்.ரஹ்மானும் அதன் நீட்சியாகத் தொடரவேண்டும் என்பதே நம் விருப்பம்.

ஜெயமோகன் & ஜேம்ஸ் கேமரூன் , பனிமனிதனும் அவதாரும்

சிலமாதங்களுக்கு முன்பு வாங்கிய ஜெயமோகனின் பனிமனிதன் குழந்தைகளுக்கான நெடுங்கதை படித்தேன். முன்னுரையிலேயே குறிப்பிட்டு விடுகிறார். இது குழந்தைகளுக்கானது மட்டுமல்ல பெரியவர்களுக்கானதும்தான் என்று.சின்னச் சின்ன வாக்கியங்களில் முழு நாவலும் கூடவே பற்பல அறிவியல் தகவல்களும்.


சின்ன வயதில் வெள்ளிக்கிழமைகளில் தினமலருடன் வரும் சிறுவர்மலரைக் கைப்பற்ற எனக்கும் அக்காவுக்கும் பலத்த போட்டி நடக்கும்.பெரும்பாலும் காலையில் விழித்தவுடன் ஓடோடிச்சென்று புத்தகத்தைக் கைப்பற்றி மெத்தைக்கு அடியில், ஸ்டோர் ரூமில், கிரைண்டருக்கு அடியில் என அவள் யூகிக்காவண்ணம் பல இடங்களில் ஒளித்துவைத்துவிட்டு பள்ளிக்கு செல்வேன்.மதிய உணவு இடைவேளை மணி அடித்ததும் வகுப்பிலிருந்து சிட்டெனப் பறந்து காட்டுவழிப் பாதையில் ஓடி 2 நிமிடங்களில் வீட்டை அடைந்து புத்தகத்தை படித்தால்தான் திருப்தி.பின்னாளில் அம்மாவிடம் இது குறித்து முறையிட்டு எனக்கு அடி வாங்கித்தந்தாள் அக்கா.அந்நாட்களில் அந்த அளவு வெறியுடன் சிறுவர்மலர் ராணி காமிக்ஸ் போன்றவற்றை நேசித்திருக்கிறேன்.எண்ணற்ற புத்தகங்களும் என்னிடம் இருந்தன.நினைவு தெரிந்து எழுத்துக்கூட்டி வாய்விட்டுப் படித்த ஞாபகம் இல்லை எனக்கு.வெகு சிறிய வயதிலேய மனதுக்குள் வாசிக்கும் பழக்கத்தைக் கொண்டோம் நானும் அக்காவும்.கல்லூரியில் என்னுடன் படித்த சிலபேர் எழுத்துக்கூட்டி தமிழ் வாசித்ததைக் கண்டபோது என்னுள் அபாரமான நம்பிக்கை எழுந்தது செம்மொழி செத்த மொழியாகும் நாள் வெகுதொலைவில் இல்லை என.

நாவல் இமயமலை லடாக் பகுதிகளில் காணப்படும் மிகப்பெரிய காலடித்தடங்கள் குறித்த இராணுவத்தினரின் ஆய்வு பற்றியது.மேஜர் பாண்டியன் என்பவன் அக்காலடித்தடங்கள் குறித்து ஆராயப் போகிறான்.கூடவே பௌத்த மதம் குறித்த விஷயங்களும் வருகின்றன. வாழும் புத்தரைத்தேர்வு செய்வதற்காகன தேடலும் இடம்பெறுகிறது.யதி என்னும் பனி மனிதனைத் தேடும் ஒரு சாகசப் பயணம் தான் நாவல். மேலும் படிக்க ஆசையாக இருந்தால் udumalai.com இல் வாங்கிப் படிக்கவும்.

அதுவரை சாதாரணமாகப் படித்துக் கொண்டிருந்த நான் பனிமனிதனை அவர்கள் சந்திக்க ஆரம்பித்த இடத்தில் பனிமனிதர்கள் வாழும் இடம் பற்றிய வர்ணனைகளில் மிகுந்த ஆச்சரியத்திற்கு உள்ளானேன். பல இடங்கள் எனக்கு அவதார் திரைப் படத்தை நினைவுபடுத்தின.நாவல் எழுதப் பட்டது 1999 ஆம் ஆண்டு.அவதார் ஜேம்ஸ் கேமரூனால்  14 ஆண்டுகளாக மெருகேற்றப் பட்டது என படித்துள்ளேன். கண்டிப்பாக ஜெயமோகனும் ஜேம்ஸ் கேமரூனும்   சந்தித்திருக்கும் வாய்ப்பில்லை எனும் பட்சத்தில் இது மிகுந்த வியப்புக்குரிய ஒன்றுதான்.

சில உதாரணங்களை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன் படித்துவிட்டு நீங்களே கூறுங்கள்.
(படங்களைப் பெரிதாகப் பார்க்க அவற்றின் மீது சொடுக்கவும் )

31 ஆம் அத்தியாயத்தில் வரும் வரிகள்

// அங்கு நின்ற ஒவ்வொரு மரமும் மிகப் பெரியவையாக இருந்தன.நமது ஊரில் உள்ள ஒரு மிகப் பெரிய மரத்தின் அடிமரம் அளவுக்கு அந்த மரங்களின் கிளைகள் காணப்பட்டன.//

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
// ஒரு இடத்தில் ஏராளமான நாய்கள் மரங்கள் மீது துள்ளித்துள்ளி விளையாடின.அவற்றுக்கு ஆடுகள் போல கொம்புகள் இருந்தன.அவற்றின் கால்களும் குரங்குக் கால்கள் மாதிரி இருந்தன //
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
எவ்வளவு கூர்மையான விவரிப்பு. கூடவே படத்தில் நாய்களின் கால்களைப் பாருங்கள்.எப்படி இருவரும் இது பற்றி யோசித்தனர் என்று வியப்பு மேலோங்குகிறது.
 

அத்தியாயம் 35 // மிகப்பெரிய நீல நிற மின்மினிகள் கூட்டம் கூட்டமாக எழுந்து பறந்தன.ஒவ்வொரு மின்மினியும் ஒரு ஜீரோ வாட் பல்ப் அளவுக்கு இருந்தது.//

 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
இவற்றிலும் பெரிய ஆச்சரியத்தைப் பாருங்கள்


அத்தியாயம் 34
//ஒவ்வொரு பனி மனிதனாக வந்து மேற்குத்திசை நோக்கி அமரத் தொடங்கினார்கள்.சற்று நேரத்தில் அங்கு ஏராளமான பனி மனிதர்கள் கூடி விட்டார்கள்.
"எப்படியும் இவை மூவாயிரத்துக்கு குறையாது" என்றார் டாக்டர்.
பனிமனிதர்கள் மறையும் சூரியனைப் பார்த்தபடி அமர்ந்தார்கள்.அவர்களுடைய முகமெல்லாம் சிவப்பாக அந்தியின் ஒளி பரவியது .
மிக மெதுவாக அவர்கள் பாட ஆரம்பித்தார்கள்.அது பாட்டு இல்லை வெறும் ரீங்காரம் மட்டும் தான்.ஆனால் அத்தனை பேரும்சேர்ந்து ஒரே குரலாக அதை எழுப்பினார்கள்.ஒரு குரல் கூட விலகவே இல்லை.//

அவதாரில் நாவிகளின் வாழ்க்கைக்கும் இயற்கைக்குமான நுண்ணிய பிணைப்பு, தங்கள் தெய்வம் ஏவாவிடம் வேண்டும்போது உட்கார்ந்து ஒத்த மனதுடன் வேண்டுதல் என பல நிகழ்வுகள் பனிமனிதன் கதையிலும் வந்துள்ளது.

என்னுள் எழுந்த வியப்பு இன்னும் அடங்கவே இல்லை. கிட்டத்தட்ட மனிதனால் எடுக்கப்படக்கூடிய சினிமாவின் எண்ணமுடியாத சாத்தியங்களைக் கடந்த படைப்பு அவதார் என்று சிலாகிக்கப்படுகிறது. 10 வருடங்களுக்கு முன்னரே படைக்கப்பட்ட படைப்பான பனிமனிதன் அவதாருடன் ஒரு வினோதமான தற்செயல் ஒத்தியல் நிகழ்வுதான்.

இதுகுறித்து நான் ஜெயமோகனுக்கு கடிதம் எழுதலாம் என்று எண்ணியிருந்தேன்.சில மாதங்கள் முன்பு வாசகர் கடிதம் ஒன்றில் நண்பர் ஒருவர் ஜெயமோகனிடம் தன் வியப்பை தெரிவித்திருந்தார்.எனினும் என்னுடைய அனுபவத்தை பகிர்ந்துகொள்ள எண்ணியதன் விளைவே இப்பதிவு.

சாரு நிவேதிதாவை ஏன் நிராகரிக்க வேண்டும்?

முதலில் இந்தமாதிரியான ஒரு பதிவை எழுத நேர்ந்தமைக்கு மிகவும் வருந்துகிறேன். பொதுவில் யாரையும் தூற்றி எழுதுவதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை.

மெல்லிய பகடி என்றால் நலமே.அதுவே கடுமையான தாக்குதலே தொழில் என்றால் அது அருவருக்கத்தக்கது.எழுதுவதற்கு ஒன்றும் தோன்றவில்லை என்றால் எழுதாமல் வெறுமனே இருந்துவிடுதல் உத்தமம்.அப்படியாகப் பட்ட தூற்றுதலையே தொழிலாகக் கொண்ட நபர்தான் சாரு நிவேதிதா. இவருடைய முழுமுதற் தொழில் ஜெயமோகனை நேரடியாகத் தூற்றுவது ,இல்லாவிடில் பினாமி பெயரில் மறைமுகமாகத் தூற்றுவது.

சில வாரங்களுக்கு முன் சாரு தன்னுடைய வலைத்தளத்தில் ஒரு இணைப்பை அளித்திருந்தார்.என்னவென்று பார்த்தால் அறிவுபுத்திரன் @ ஸ்டீபன் மாணிக்கம் என்னும் நபரின் ஜெயமோகத் தாக்குதல்கள்.(arivuputhiran.blogspot.com என்னும் தளம் தற்போது நீக்கப்பட்டுவிட்டது).

மேற்கூறிய நபர் தனிமனிதத் தாக்குதல்களாக அடுக்கியிருந்தார். அதாவது ஜெயமோகன் ஒரு மனநிலை சரியில்லாதவர்.அவரே இதை வெளிப்படையாக ஒத்துக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதே.

ஜெயமோகன் சிறுவயதிலேயே தந்தையையும் தாயையும் இழந்து கடுமையான மன அழுத்தத்திற்கு ஆளான நிலையையே இவ்வாறு சாரு அல்லது அவரது பினாமி குறிப்பிடுகிறார்.நிஜவாழ்வில் இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் தடம் புரளும் எத்தனையோ பேர்களுக்கு மத்தியில் தன்னுடைய மன அழுத்தத்தின் மூலம் கொண்ட மன எழுச்சியை முறையாக இலக்கியத்தின்பால் திருப்பி உச்சம் அடைந்திருக்கும் ஜெயமோகன் மனநிலை சரியில்லாதவரா ? இல்லை அவரைத் தூற்றி யே புகழ் பெற நினைக்கும் சாரு போன்றவர்கள் மன நிலை சரியில்லாதவர்களா?

எனக்கு என்ன கோபம் என்றால் ஒரு வலைப்பதிவைத் தொடங்கி ஜெயமோகனைத் தாக்கி எழுதிவிட்டால் உடனே புகழ் பெறலாம் என்னும் வலைப்பதிவர்களின் குறுக்கு வழி யுக்தி குறித்ததே. நமக்கென ஒரு நடையை நாள்பட உருவாக்கிக்கொண்டால் தானாகப் புகழ் வரும் ,அன்றி எதிர்மறை அரசியல் புரிந்து புகழடைய நினைப்பது பேடித்தனம். நீ மட்டும் உத்தமனா இப்போது சாருவைத்தாக்கி எழுதுகிறாயே என்று கேள்வி எழலாம்.என்றாலும் குறுக்குவழியில் செல்ல நினைப்பவனின் யோக்கியத்தனத்தை யாராவது கூறியாகவேண்டுமே?

ஜெயமோகன் தன்னை ஒரு மனநோயாளி என்று ஒத்துக்கொண்டார் என்று கூறும் சாரு @ பினாமி நபர், சாரு தான் ஒரு " womanizer" என்று கூறிவிட்டு ஒரு குட்டிக்கரணம் அடித்து மறுத்தாரே இதை எந்தவிதத்தில் எடுத்துக் கொள்வது ?

ஜெயமோகன் மேல் வைக்கப்படும் மற்றுமொரு குற்றச்சாட்டு அவர் ஒரு இந்துத்வா ஆதரவாளர் என்பது. அவரது எழுத்துக்களைப் படிப்பவர்களுக்குத் தெரியும், அவர் கூற விரும்புவதன் சாராம்சம். எப்படி சாருவுக்கு தான் ஒரு " man of total contradictions" also "a womanizer" என்று கூற உரிமை இருக்கிறதோ அதேபோல் ஜெவுக்கும் தன் நிலைப்பாட்டைக் கூற விருப்பம் உள்ளது. இந்துமதம் என்பது ஒரு மதமே அல்ல, பண்டைய மக்களின் வாழ்க்கை நெறியின் தொகுப்பே இந்து மதமாக அறியப்படுகிறது என்ற உண்மை புரிந்திருந்தால் இந்துத்வா ஆதரவாளர் என்னும் கோஷம் வந்திருக்காது.

அப்படியெனில் சாரு நித்யானந்தாவை ஆதரித்தது , கண்மூடித்தனமாக புகழ் பாடியது எந்த விதத்தில் சேர்க்கலாம்? வாங்கிய காசுக்கு குரைத்துக் காட்டிய விசுவாசமோ?

ஜெயமோகனே பகடி என்னும்பெயரில் எம்.ஜி.ஆரையும் சிவாஜியையும் கிண்டல் அடித்துள்ளார் என்று கேட்கலாம்.இதுபோன்ற மென்பகடியையே ஒத்துக் கொள்ள மறுக்கும் தமிழ்ச்சமூகம் மாறவேண்டியுள்ளது.நம்மில் எத்தனை பேர் எம்.ஜி.ஆரையும் சிவாஜியையும் மிமிக்ரி செய்து பகடி செய்கிறோம்? எத்தனை ஜோக்குகள் உருவாக்கியிருக்கிறோம் ? கலக்கப் போவது யாரு அசத்தப் போவது யாரு என்று நிகழ்சிகளைத் தடை செய்ய நம்மால் முடியுமா? ஆனால் அடிச்சா திருப்பி அடிக்கமாட்டான் என்று உறுதியாகத் தெரிந்தால் மட்டுமே அடிக்கும் சட்டாம்பிள்ளைகளை எதைக் கொண்டு அடிக்கலாம்?

எந்த ஒரு எழுத்தாளனையும் வாசகர்கள் அந்தரங்க வாழ்க்கை கொண்டு எடைபோடுவதில்லை.மாறாக படைப்புகளின் ஆழம்தான் அவனின் அடையாளம்.அந்தவிதத்தில் ஜெயமோகன் சாருவைக் காட்டிலும் பல்லாயிரம் மடங்குகள் முன்னால் நிற்கிறார்.

கூர்ந்து கவனித்தால் சாருவின் மன ஆழத்திலிருக்கும் பொறாமைத்தீயே துவேஷ வார்த்தைகளாக வெளிவருகிறது.

எனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சியளித்த ஒரு விஷயம்அறிவுபுத்திரன் வலைத்தளத்தில் பத்தில் ஒன்பது பேர் சாருவை நிராகாரித்து பின்னூட்டமிட்டுள்ளனர். வாசகர்கள் கொண்டாடும் எழுத்தாளர் நான் என்று கூறிக்கொள்ளும் சாருவிற்கு அந்தோ பரிதாபம் துணை வரக்கூட ஒரு பின்னூட்டமிடுபவர் இல்லை.மக்கள் அவரைப் பற்றி சரியாகப் புரிந்துள்ளனர் என்று எண்ணுகிறேன்.

மற்றபடி ஜெயமோகனின் படைப்புகளைக் குறித்து சாருவின் பினாமி குறை கூறியிருந்தார்.சரி அதைக்கூட பொறுத்துக் கொள்ளலாம் .ஆனால் சாரு படைப்பிலக்கியத்தில் எத்தகைய சாதனை படைத்துவிட்டார் என்று பார்த்தால் ஏமாற்றம்தான்.

வெறும் சுய பீற்றல்கள், தம்பட்டம், நானொரு நல்லவன் வல்லவன் நாலும் தெரிந்தவன், ஒரு இடிதாங்கி,சுமைதாங்கி, தண்ணி டாங்கி, வெண்ணை என்று ஒரே அனத்தல்கள். இல்லாவிட்டால் காசு கேட்டு பிச்சை எடுக்கிறார். உயர்தர ஹோட்டல் பாரில் போய் குடிப்பாராம், ஆனால் நாய்குட்டிக்கு உணவு வாங்க காசில்லையே என்று பிச்சை எடுப்பாராம்.

அதையும் மீறி என்ன எழுதுகிறார் என்று பார்த்தால் சும்மா பச்சை வார்த்தைகளுக்கு தாவிவிடுகிறார் , காயடித்து விட்டார்கள், கு.....டியடித்து விட்டார்கள் , நடிகையின் கு...டியை நானா நக்கினேன்..? என்று சாணித்தாள் பேப்பர் சரோஜாதேவி புக் எழுத்தாளர் அளவுக்கு இறங்கிவிடுகிறார். இதுவா ஒரு இலக்கியவாதியின் அழகு..?

கேட்டால் நானொரு கட்டுடைப்பவன் என்ற விளக்கம் வேறு.

ஜெயமோகன் வலைத்தளத்தில் வாசித்ததிலிருந்துதான் அவரது புத்தகங்களை வாங்கிப் படிக்கிறேன்.சாருவின் வலைத்தளத்தையும் வாசிக்கிறேன்.ஆனால் புத்தகங்கள் வாங்கும் எண்ணம் தோன்றவில்லை.ஒரு சோறு பதம்.

எனில் சாருவை ஒரு இலக்கிய உலகின் சுப்பிரமணியம்சாமியாகக் கருதி அவருடைய தூற்றல்களை நிராகரித்தோமானால் ஒருக்கால் இதில் கிடைக்கும் இன்பம் குறைந்து ஒருவேளை நல்ல படைப்புக்கள் அவரிடமிருந்து தோன்றலாம்.

(இலக்கிய உலகின் சுப்பிரமணியம்சாமி-இந்தச் சொலவடை குறித்து சாருவே தன்னுடைய வலைத்தளத்தில் ஒரு வரி குறிப்பிட்டிருந்தார்.என்றால் பட்டம் நன்றாக பொருந்துகிறது மனிதருக்கு .)

இமான்

முதல் முறை அவனைப் பார்த்த போது எதோ ஒரு வித்தியாசம் தெரிந்தது. சாதாரண பையன்கள் போல இல்லை. ஒரு ஆறு வயது மதிக்கத்தக்க உருவம், கையில் ஒரு சின்ன தூக்குவாளியுடன், தோள்பட்டையுடன் இணைந்திருக்கும் நிக்கர் அணிந்து , சட்டை அணியாமல் நடந்து வந்தவன் முகத்தைப் பார்த்தேன்.குச்சி குச்சியாக சீனச் சிறுவர்கள் போல தலை முடி, கண்களும் அவ்வாறே மங்கோலிய பாணியில்.வாயிலிருந்து எச்சில் ஒழுகியது. அவன் முகத்தைப் பார்த்தவுடன் இவனது பெயர் கண்டிப்பாக கணேஷ் என்று இருக்கவேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.அவன் கண்கள் எங்கள் வீட்டிலிருக்கும் பிள்ளையார் படத்திலிருப்பது போல் இருந்தது காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

சில நிமிடங்களில் அவனது அம்மா பின்தொடர்ந்து வந்தார்கள். நீங்கதான் இந்த வீட்டுக்கு புதுசா வந்திருக்கீங்களா/ என்று என் அம்மாவிடம் கேட்டார்கள்.பின்பு அவர்கள் பெயரையும் சொந்த ஊரையும் கூறி பரஸ்பரம் அறிமுகம் செய்து கொண்டார்கள். பையன் பெயர் இமான் என்றும் மூளை வளர்ச்சிக் குறைபாடு உண்டு என்றும் சொன்னார்கள். கணேஷ்... இமான்.... சம்பந்தமே இல்லை, இவனுக்கு கணேஷ் என்ற பெயர்தான் நன்றாக இருக்கிறது என்று எண்ணிக் கொண்டேன்.

அம்மா விச்சு முட்டா என்றான். போய் அக்கா கடைல வாங்கிக்கோடா என்று சொன்னார் இமானம்மா.பின்பு அவனது ஒவ்வொரு நடவடிக்கைகளையும் கவனிப்பது என் வாடிக்கையாயிற்று.

இமான் சில வார்த்தைகளைத் தெரிந்து வைத்திருந்தான்.அம்மா அப்பா இன்னும் விச்சு முட்டா, விக்ஸ் மிட்டாய் தான் விச்சு முட்டா என்பான். அந்த வட்டாரத்தில் அவனை அனைவரும் அறிந்து வைத்திருந்தார்கள். அப்பா என்று அழைத்தால் அவனது அப்பா கோபப்படுவார். ஏனென்றால் இமான் அம்மாவின் முதல் கணவருக்குப் பிறந்தவன் , விவாகரத்தாகி மறுமணம் செய்து கொண்டவர்.இமான் அம்மா எங்களிடம் நல்ல பிரியமாக இருப்பார்.

இமானின் வார்த்தைகளில் எங்கள் பெயரும் சேர்ந்து கொண்டது, மாமா,அனு அம்மா ,அனு என்று என் தம்பியை அழைப்பான், அங்கா என்று என்னை அழைப்பான்.கண்ணா என்பது மருவி அங்கா ஆகிவிட்டது. என் அக்காவை எப்படி கூப்பிட்டான் என மறந்து விட்டது.

சிலநேரங்களில் காலையில் வீட்டுக்கு வருவான். அம்மா தோசையோ இட்லியோ கொடுப்பார்கள், அவனும் என் தம்பியும் சாப்பிடுவார்கள். அம்மா செய்யும் இடியாப்பம், ஆப்பம் போன்றவை அவனுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.தவறாமல் அவனுக்கும் சேர்த்து செய்வாள் அம்மா.எங்களுடன் சேர்ந்து விளையாடுவான்.ஏதாவது சொல்வான். ஒன்றும் புரியாது , இமான் அம்மா எங்களுக்கு அர்த்தம் சொல்வார்.நாங்கள் வந்த பிறகு இமான் நிறைய வார்த்தைகள் கற்றுக் கொள்வதாக இமானம்மா சொன்னார்.

ஒருநாள் அவன் வீட்டில் பெரும் சத்தம் கேட்டது, அவன் அப்பா திட்டிக் கொண்டு வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டு சென்றார்.அவன் அம்மா அழுது கொண்டிருந்தார். என்ன ஆயிற்று என்று கேட்டால் , இமானிடம் ஒரு நூறு ரூபாய்த் தாள் கொடுத்திருக்கிறார் அவன் அப்பா, இமான் சற்று நேரம் பார்த்து விட்டு சுக்கல் சுக்கலாக் கிழித்து எறிந்திருக்கிறான். அவன் அப்பா கோபத்தில் சாப்பாட்டுத் தட்டை எடுத்து எறிந்துவிட்டு வெளியே போய்விட்டார்.இமானுக்கு காசென்ன தாளென்ன என்று வித்தியாம் தெரியுமா..? அவனுக்கு தெரிந்த ஒரே காசு 50 காசுதான். கொடுத்தால் விச்சு மிட்டாய் கிடைக்கும்.சிறிது நேரம் அழுத அவன் அப்புறம் அம்மா விச்சு முட்டா என்று கடையை நோக்கி ஓடினான். அவனைப் பார்த்த அம்மா இன்னும் கொஞ்சம் அழுதார்.

அந்த வீட்டில் இன்னும் ஒரு வரவு வந்தது. இமானுக்கு ஒரு தம்பி பாப்பா வந்தான்.எங்களுக்கு விளையாடவும் பொழுது போக்கவும் குட்டிப் பையன் கிடைத்தான். சிலகாலங்கள் மகிழ்ச்சியாகச் சென்றது.

அவர்கள் வீட்டருகே நாங்கள் இருந்தது எட்டு மாதங்களே. அப்புறம் அப்பா வீட்டுவசதி வாரியக் குடியிருப்புக்கு ஏற்பாடு செய்தார்.வீடு மாறிச் சென்றோம். சிலநாட்கள் கழித்து புதிய வீட்டுக்கு இமானுடன் குட்டிபையனையும் தூக்கிக் கொண்டு வந்தார்.

நாங்கள் வீடு மாறியவுடன் பூட்டிக் கிடந்த வீட்டில் காலையில் சென்று அனு .. அனு அம்மா என்று அழைத்தவாறே தட்டியிருக்கிறான்.விளையாடவும் பேசவும் ஆளில்லாமல் தவித்துப் போய்விட்டான் என்றார்கள். மிகவும் சங்கடமாகப் போய்விட்டது.என்ன செய்ய முடியும்.?

அப்புறம் எப்பொழுதாவது வீட்டுக்கு வருவார்கள், கொஞ்ச நேரம் விளையாடிவிட்டுப் போவான் .காலப்போக்கில் வரத்து குறைந்தது. ஒருநாள் நான் சைக்கிளில் சென்று பார்த்த போது அவர்கள் வீடு மாறிப் போய்விட்டிருந்தனர். அப்புறம் எந்த தகவலும் இல்லை.

ஒருநாள் அப்பா சொன்னார், இமான் அம்மாவிற்கு தொண்டையில் ஏதோ கட்டி வந்து மயக்கமருந்து கொடுத்தும் பலனின்றி ,உணர்விலேயே அறுவை சிகிச்சை செய்து இறந்து போனதாகவும், பின்பு வீட்டில் கொண்டு வந்து வைத்த பின்பு திடீரென்று நினைவு வர திரும்பி மருத்துவமனை கொண்டு சென்று பிழைத்துக் கொண்டதாகவும் சொன்னார்.அப்புறம் அவர்கள் சொந்த ஊருக்குப் போய்விட்டார்கள்.இமானைப் பற்றி நான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறந்து போனேன்.

13 வருடங்கள் கழித்து படிப்பு முடித்து வேலை தேடும் படலத்தில் ,வாழ்க்கை வெறுத்து சோர்ந்து போய் பெங்களூரில் மெஜஸ்டிக்கிலிருந்து மடிவாலா செல்லும் பேருந்தல் ஏறி அமர்ந்தேன்.என் எதிர் இருக்கையில் ஒரு தாயும் மகனும் வந்து அமர்ந்தார்கள்.பையன் சிரித்தவாறே இருந்தான் வாயிலிருந்து அனிச்சையாக எச்சில் ஒழுகியது.தாயோ ஒரு கைக்குட்டையால் துடைத்து விட்டபடி இருந்தாள். பையனுக்கு இமானின் வயது இருக்கலாம், அதே போன்ற கண்கள்.என்னைப் பார்த்து அம்மாவிடம் எதோ சொல்லி ஒலியெழுப்பினான். நான் அம்மாவைப் பார்த்து புன்னகைத்தேன். அவர்களும்.அவள் முகத்தில் ஒரு விதமான சங்கடத்தைக் கவனித்தேன். மேலும் அவர்களைப் பார்க்கத் திராணியின்றி ஜன்னல் வழியாக வேடிக்கை பார்த்தபடியே வந்தேன்.ஏனோ பலவருடங்கள் கழித்து இமானின் முகம் என் நினைவுக்கு வந்தது.

சிம்ம சொப்பனம் - பாகம் II

சில பதிவுகளுக்கு முன்பு நமது சிம்ம சொப்பனமாக விளங்கிய தமிழ் வாத்தியாரைப் பற்றி கூறியிருந்தேன். அவருடனான மற்றுமொரு
 எப்பொழுது நினைத்தாலும் சிரிப்பை வரவழைக்கும் ஒரு நிகழ்வைப் பற்றிக் கூறுகிறேன்.

நாகராஜன் சார் பாடம் நடத்தும் வேளைகள் தவிர பிற நேரங்களில் முகத்தில் புன்னகை தவழ காணப்படுவார்.அந்த மாதிரியான ஒரு வேளையிலேயே அவருக்கு கோபம் வரும்படியான ஒரு கலகத்தை விளைவித்துவிட்டான் நமது நண்பன் சண்முகம். நாங்களெல்லாம் மூன்று நாட்கள் விடுமுறை கழிந்து ஒரு திங்கட்கிழமையில் பள்ளிக்கு வந்தோம். வகுப்பில் பெஞ்சுகள் மேஜைகள் கலைந்து கிடந்தன.முந்தைய நாட்களில் ஏதோ மீட்டிங் நடந்திருக்க வேண்டும்.

வினை, ஒரு அழகிய சிறிய இனிப்புப் பெட்டியில் (sweet box) மூடிக் கிடந்தது ஏனோ நண்பன் சண்முகம் கண்களுக்கு மட்டும் தெரிந்திருக்கிறது .அவன் அந்த பெட்டியைத் திறந்து பார்த்தான்.உள்ளே 99 சதவிகிதம் வெற்றிடமும் ஒரே ஒரு எறும்பு மொய்த்த கிரீம் பிஸ்கட்டும் இருந்தது.என்னவோ தெரியவில்லை மிகுந்த குதூகலமாகி விட்டான். கீழே கிடந்த அந்த பெட்டியை குப்பைத் தொட்டியில் போட்டிருந்தால் இன்று நான் இந்தப் பதிவை எழுத வேண்டிய அவசியமில்லாமல் போயிருக்கும் ஆனால் வலிய அந்த விதி என் பக்கம் இருந்திருக்கின்றது.நேராக அந்தப் பெட்டியைக் கொண்டு பொய் சாரின் டேபிளிலேயே வைத்து விட்டு வந்து ஜம்மென்று உட்கார்ந்தான்.

சண்முகம் கொஞ்சம் பார்ப்பதற்கு K.S.ரவிக்குமார் மாதிரி இருப்பான். பேசினால் கூட கொஞ்சம் முத்து படத்தில் ரவி குமார் மலையாளம் பேசுவாரே அது மாதிரி இருக்கும். சரி சண்முகம் அந்த பெட்டியை சாரின் டேபிள் மேல் வைத்தான், யாருமே தடுக்கவில்லையா என ஒரு கேள்வி எழலாம்.. ஆனால் எங்களுக்கோ அன்றைய தினத்துக்கு ஒரு பொழுதுபோக்கின் உத்திரவாதம் தென்பட்டதால் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.சும்மா இருந்த சிறுத்தையை சுரண்டிப்பார்த்தான் சண்முகம்.
நீங்கள் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்த நம்ம நிகழ்ச்சியின் அடுத்த போட்டியாளர் நம்ம சாமித்தோப்பு சண்முகம் இப்போது மேடைக்கு வருகிறார் என்று சாந்த்ரா அழைக்காமலேயே சண்முகத்தின் performance அரங்கேறியது.முதலில் சார் வந்தவுடன் அந்த இனிப்பு பெட்டியைப் பார்த்தார். புருவத்தை லேசாகச் சுருக்கியவாறே "இது யாருப்போ இங்கன வச்சா? " என்றார். சண்முகத்திடம் ஒரு பழக்கம் உண்டு பேசும் பொழுது கைகள் சட்டை காலர் பட்டன்களைப் போடுவதுபோல ஒன்று சேர்த்துப் பிடிப்பான். அவ்வாறே சட்டை காலர்களை சேர்த்துப் பிடித்து எழுந்து "ஹி ஹி ஹி நான்தான் சார்" என்றான்.அப்படி கேனத்தனமா சிரிச்சது மட்டுமில்லாம எங்களையெல்லாம் பார்த்து "எப்படி சார இம்ப்ரெஸ் பண்ணினேன் பாத்தீங்களா என்கிற ரீதியில் ஒரு லுக் வேறு விட்டான்.

சார் முதலில் பையனுக்கு எதோ பிறந்தநாள் போல இருக்கு என்று எண்ணி விட்டுவிட்டார்.பெட்டியைத் திறந்து பார்க்கவில்லை.பாடம் நடத்த ஆரம்பித்தார். எங்கள் மனமோ பெட்டியை முட்டி மோதியது.நாங்கள் ஆவலுடன் எதர்பார்த்த அந்தக் கணமும் வந்தது. ஏனோ சார் அன்று ஸ்வீட் சாப்பிடும் மூடில் பத்து நிமிடம் முன்னதாகவே பாடத்தை முடித்துவிட்டு அவர் டேபிளில் சென்று அமர்ந்தார். மெல்ல பெட்டியைத் திறந்தார்.

555 சிகரட் பாக்கட்டில் துண்டு பீடியப் பார்த்தால் எப்படி இருக்குமோ அப்படிப் போனது அவர்முகம். 'இத எவம்ல வச்சது ?" என்ற கர்ஜனை ஒலித்தது. பெட்டி பறந்தது.சண்முகம் பதட்டத்தில் தொந்தி துடிதுடிக்க எழுந்தான் .நான்தான் சார் என்று கம்மிய குரலில் பதிலளித்தான். அப்போதும் காலரைக் கைவிடவில்லை. அவன் கை விடவில்லை.சும்மாவே கோவப்படும் ஒருத்தருக்கு காரணம் கிடைத்தால் விடுவாரா? "சுத்த மாக்கப் பயலா இருக்கியேல?ஒன்ன எல்லாம் எவம்ல ஸ்கூலுக்குள்ள விட்டது ? ராஸ்கல்.. எவ்ளவு தைரியம் இருந்தா குப்பதொட்டில போடவேண்டியத என் டேபிள் ல கொண்டு வச்சிருப்ப ? "சார் சாரி சார்"

எந்த ஊர்ல ஒனக்கு? சாமித்தோப்பு சார்.. சாமித்தோப்புல இப்படித்தாம் சொல்லி குடுத்தானால? மாக்கான்..எந்த நேரத்துலதான் நமக்குன்னு வந்து சேருதானுவோ? என்று புலம்பினார்.

நீ வீட்டுக்கு ஒரே புள்ளையோ ? இல்ல சார் அக்கா உண்டு. அதான் இப்படி இருக்க.. இப்போ ஒனக்கு ஒரு தங்கச்சி இருக்கானு வச்சிக்குவோம். சின்ன புள்ள.ஒங்க அப்பன் ஹால்ல உக்காந்து சாப்பிட்டுட்டிருக்கான். அப்போ உன் தங்கச்சி வெளுக்கி போயிருதா .. அப்போ நீ என்னல பண்ணுவ ?அப்பா இந்தாங்க தக்காளி சட்னினு ஒங்க அப்பன் தட்டுல போய் வைப்பியால ? சொல்லு ? நம்மாள் மண்டையை ஆட்டியவாறே "இல்ல சார்" என்றான். அப்போ இப்போ மட்டும் என்ன காரியம் நீ பண்ணியிருக்க? என்று அக்கினி வீச்சினைத் தொடர்ந்தார்.

ஒட்டு மொத்த வகுப்பும் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் விழுந்து புரண்டு சிரிக்காத குறையாக உட்கார்ந்திருந்தோம்.

உவமையணி,எடுத்துக்காட்டு உவமையணி,தற்குறிப்பேற்ற அணி என்று பலதும் கற்றுத்தந்த வாத்தியார் அன்று கூறியது என்ன அணிஎன்று யோசிக்க முடியவில்லை . தட்டு பெட்டியானால் தக்காளிச்சட்னி என்னவாக இருக்குமென்று நினைத்தேன்.சிரிப்பாக வந்தது.

அன்றிலிருந்து நம்மாள் இருந்த இடம் தெரியாமலேயே வகுப்பை ஓட்டினான்.கடைசியாக ஒன்பதாம் வகுப்பு முடியும் நாளில் சார் எங்களிடம் உருக்கமாகப் பேசினார். "நான் வந்து உங்க மேல எல்லாம் கடுமையா கோபப் பட்டிருக்கேன். ஆனா அதெல்லாம் அந்த நேரத்துக்கப்புறம் நான் மறந்திருவேன். உங்களையும் உங்க வீட்டு ஆட்களையும் நான் ஏசியிருக்கேன். எல்லாத்தையும் நீங்க மறந்திருங்க. என்னையே கட்டுப்படுத்த முடியாம வந்து விழக் கூடிய வார்த்தைகள் அது",என்று சமாதானம் பேசினார்.

பலவித பழிவாங்கும் படலங்களை நினைத்து வைத்திருந்த குமரேசன், ராஜா ரவி ஷங்கர் போன்றோர் தங்கள் எண்ணங்களைக் கைவிட்டு மகாத்மாவாக மிளிர்ந்தனர்.

அப்புறம் கல்லூரி சென்ற நாட்களில் நானும் பாலுவும் ஒரு விடுமுறை தினத்தில் மாடரேட்டர் ஞானதாசன் பாலிடெக்னிக் கல்லூரி வழி செல்லும்போது சாரைப் பார்த்தோம்.மிகுந்த பிரியத்துடன் பேசினார். ஒருவேளை இப்போதெல்லாம் கோபப்படுவதை நிறுத்தியிருக்கலாம் அல்லது குறைத்திருக்கலாம். என்றாலும் அவரை நினைக்கும் போதெல்லாம் தக்காளிச் சட்னி உவமை நினைவில் வந்து சிரிப்பை வரவழைத்து விடுகிறது.

சொர்க்கமே என்றாலும்

எழில்மிகு நாஞ்சில் நாடு... இப்புவியில் ஒரு சொர்க்கம் !

ரப்பர் காடுகள் - கீரிப்பாறை போகும் வழி 

(படங்களைப் பெரிதாக்க மேலே சொடுக்கவும்..!)

 

நான் மொழியறிந்தேன்

தமிழ்நாட்டில் பிறந்ததற்காக நான் வருத்தப்படும் ஒரே விஷயம் பிற மொழிகளைக் கற்கும் வாய்ப்பு மிகக் குறைவு என்பதுதான்.என் அம்மா அப்பா நன்றாக மலையாளம் பேசுவார்கள்.எனக்கும் அக்காவுக்கும் தம்பிக்கும் நன்றாக மலையாளம் புரியும் என்றாலும் பேச முயற்சிப்பதில்லை.எப்பொழுதாவது திருமணங்களில் உறவினர்களைப் பார்க்கும் போது அவர்கள் மலையாளத்தில் ஏதாவது கேட்டால் தமிழில் பதில் கூறுவோம். "ஓ அவரொக்க தமிழாணோ?" என்று அம்மா அப்பாவைப் பார்த்துக் கேட்பார்கள். குமரி மாவட்டம் பண்டைய திருவிதாங்கூரின் ஒரு பகுதி என்பதால் மலையாளம் காதுகளில் விழுந்துகொண்டே இருக்கும் வாய்ப்பு அதிகம். அதனால் ஒருமாதிரியாக என்னால் சமாளிக்க முடியும்.அப்புறம் ஆங்கிலம். ஆங்கில வழியில் பள்ளியில் படித்தாலும் அதிகம் பேசியதில்லை. ஆனால் கல்லூரியின் இறுதிக்காலங்களில் ஆங்கிலம் பேசியே ஆகவேண்டிய கட்டாயத்தினால் ஒருவாறு பேசத்தொடங்கினேன்.தற்சமயம் போதுமான அளவுக்கு பிழையின்றி பேசவும் எழுதவும் முடியும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது.